Productie 2006

De Fagina Monologen

Eve Ensler


‘De Fagina Monologen’ van Eve Ensler werd in het najaar van 2006 voor het eerst in het Fries opgevoerd. Aan de voorstellingen van Sater werkten prominente Friese vrouwen mee.

De monologen gaan over het diepste, het mooiste, het krachtigste dat vrouwen bezitten.

En daar wordt veel te weinig over gepraat. De verhalen laten de kwetsbaarheid ėn de kracht van vrouwen zien. Eisen het recht op om de vrouwelijke seksualiteit te vieren.

Dat klinkt natuurlijk het mooist in je moedertaal.


‘Earst docht bliken dat froulju net oer har fagina prate wolle, se wurde der ferlegen fan, fiele har beskamme. Mar as se de stap setten ahwwe, dan hâlde se net mear op fan praten. Stikem wolle froulju graach oer har fagina fertelle. Hielendal om’t gjin mins der ea nei freget.’


Zoveel vrouwen en even zoveel verhalen. Verhalen over vrouwen die van hun vagina houden, vrouwen die er niet naar willen kijken, die haar zoeken en vrouwen die ‘er niet meer komen’. Toanielgroep Sater heeft de Vagina Monologen door Agatha Hijlkema laten vertalen naar het Fries. De Friese toneelversie is zo krachtig en herkenbaar geworden dat Sater heeft besloten om de verhalen over de schaamte, de kracht en de kwetsbaarheid van de vrouw in een verhalenbundel uit te geven. Deze bundel is via info@toanielgroepsater.nl nog te bestellen voor € 10,00.



In december 2006 werd de ingrijpende monoloog ‘Myn Fagina, Myn Doarp’ door Anita Andriessen in schouwburg De Lawei te Drachten voorgedragen.


Myn Fagina, Myn Dorp.


Yn é Jûgoslavië-oarloch binne Bosnyske froulju ynterviewd dy’t dêr yn flechtlingesintra en kampen sieten. By wize fan systematyske oarlochstaktyk waarden yn midden Europa tweintich- oant santichtûzen froulju ferkrêfte. It wie in shockearjende gewaarwurding dat hast net ien in finger útstuts om dêr in ein oan te meitsjen. Mar oan é oare kant, yn Amerika, in lân dat net yn steat fan oarloch ferkeart, wurde jierliks mear as fiifhûnderttûzen froulju ferkrêfte.

Dizze monoloog is basearre op it ferhaal van ien frou. Krekt as in soad fan de oare froulju dy’t ûnderfrege binne, wie sy ek Moslim. Foar de oarloch hie ferkrêfting yn har kultuer noait oan é oarder west. We dogge dit for foar dizze en al die oare bysûndere froulju yn Bosnië en Kosovo.


Myn Fagina, Myn Dorp.


Myn fagina wie grien, wetter sêft rôze fjilden, ko âlet, sinne hast ûnder, leave jonge streaket sêft mei ljocht topke strie. Eat tusken myn skonken. It wit net wat it is. Ik wit net wêr’t it sit. Ik kom der net oan. No net. Net mear. Sûnt dy tiid net mear. Myn fagina keuvele mar troch, kin net wachtsje, sa folle, safolle sizze, wurden útsprekke, besiket hieltyd mar wer, seit mar wer, ‘o ja, o ja’.


Net mear sûnt ik dream dat der fan ûnderen in dea bist mei dikke swarte fisktried ynnaaid sit. En dy smoarge kadaverlucht dy’t ik net foartkrij. En syn kiel is trochsnijd en hy bliedt troch al myn simmerjurken hinne.


Myn fagina sjongt famkeslietsjes, alle geitebellen rinkelje lietsjes, al dy bluisterige hjerstige fjildlietsjes, faginalietsjes, faginalietsjes fan thús.


Net mear neidat de soldaten in grut swier gewear yn my stutsen. Sa kâld, dy stielen loop dy’t my it hert omdraait… Ik wit net oft se it ôffjurje sille, dwers troch myn kolkjende brein. Seis man sterk, meunsters fan dokters mei swarte maskers, stekke ek flessen yn my. En ek stokken en de útein fan in biezemstâl.


Myn fagina swimt rivierwetter, skjin wetter, skolperet súntsjes fan sinnebakte rots nei stiengrint, grintstientsjes hinne en wer.


Net mear nei’t ik myn hûd skuorren hearde en skrille spoekachtige lúden útstjitte, net mear nei’t ik in flarde fan myn fagina yn é hân hold, ik stik fan myn skamlippe, no is ien skamlippe hielendal fuort.


Myn fagina. In libben doarp oan it wetten. Myn fagina, de stêd der’t ik berne bin.


Net mear, neidat se om beurten, sân dagen lang, stjonkend nei stront en bedoarn fleis har goare sperma yn my achterlieten. Ik feroare yn in rivier fol fergif en otter en de hiele rispinge mislearre en de fisken giene dea. Myn fagina, in libben doarp oan it wetter. Se foelen it oan.

Se hawwe it útmoarde en ôfbaarnd.


Ik kom der net mear oan.


Ik kom der net mear.


Ik wenje no earne oars.


Ik wit net wêr’t dat is.



Fagina Monologen
Voorstelling 2013Voorstelling_2013.html
Wat doen wijWat_doen_wij.html
Wie zijn wijWie_zijn_wij.html
Geld- 
en goedschietersGeld-_en_goedschieters.html
ReserveringenReserveringen.html
MuziekMuziek.html
ContactContact.html
NieuwsNieuws.html